Onlara zaman zaman öyle haksızlıklar yapılıyor ki, isyan etmediklerine şaşırıyorum. Ve bunu onların asaletine bağlıyorum.
Bakın size 1992 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden mezun olan ve burslu okuduğu için DSİ'de görev yapmak zorunda olan bir mühendisin hazin hikayesini anlatayım. İsmi bende saklı olan bu mühendis diyor ki;
"Ahmet bey, gazetedeki yazılara bakıyorum da kimse teknik personelin ne aldığını, hangi şartlarla, kimlerle uğraşıp, devlete nasıl faydalı olmaya çalıştığını yazmıyor. Türkiye bir büyük depremden yeni çıktı ve hala yaralarını saramadı. Bu arada ilginç bir gelişme, hiçbir baraja birşey olmadı!... Ben kendim şantiye şefi olarak çalışıyor ve emrimde yaklaşık 20-25 tane işçi çalıştırıyorum. İşçilerle aynı şekilde mesai yapıyor, aynı şartlarda çalışıyorum. Fakat ne hikmetse emrimdeki işçinin eline ortalama 500-600 milyon TL. para geçerken, ben sadece 230 milyon TL. maaş alıyorum. (Bunun içinde yabancı dil tazminatı da var)
İşçileri veya yaptıkları işleri küçümsemek için değil ama konuşmaktan aciz, kendini ifade etmekten aciz bir insan benim 2-3 katım fazla maaş alıyor ve bunun tek sebebi de bir sendikasının olması. Bizler memur olarak sözde bir sendikaya sahibiz. Hiçbir faydasını görmesemde gene de sendika üyesiyim, eylemlerine katılıyor ve destekliyorum. Fakat devlet gene işini bildi ve sendikaları solcu sendika, sağcı sendika olarak ikiye ayırmayı başardı. Ve gene birliktelik kayboldu. Memur zamları yine gündemde. Askeri ayrı bir zam, doktoru ayrı bir zam aldı, hakimi, savcısı ayrı bir zam... Fakat biz teknik elemanlar gene ortada kaldık ve normal memur ne zam aldıysa aynı zam (hiçbir fazlalık olmadan) bizlere yansıdı.
Teknik elemanın hiç mi bir farkı yok?... Ben kontrol mühendisi olarak yılda yaklaşık 1-2 trilyon liralık hakedişlere imza atıyorum. Benim gibi bir sürü insan var. Bizlere, "Sizler sabredin, devletiniz sizlere yardım elini uzatacak" deniyor ve beklememiz söyleniyor. Birşeyler yenmek istense çok rahat paralar (gerçekten aldığımız maaşın 10-20 belkide 30 katı fazla) yenir ve bundan kimsenin haberi dahi olmaz. Herhalde "Benim memurum işini bilir" kadiesini işlememiz ve öyle davranmamız bekleniyor. Fakat bizler inatla yapmamız gerekeni yapıyor ve devletin çıkarlarını ön planda tutuyor, devlet için sabırla çalışıyoruz. Para tekliflerini, yemek davetlerini ve ikramları hoş karşılamıyor, bunların önünü açtığımız takdirde 5-10 sene sonra çoluk-çocuğumuzun yiyecek ekmek bulamayacağını ve çalışacak bir işi olamayacağını biliyoruz. Bu devlet hepimizin ve korumak zorundayız."
