Sapanca, Adapazarý, Arifiye
Sapanca'dayým. Kýrkpýnar'da. Üzerinize afiyet nevazil olmuþum. Aksýrýp, týksýrýp duruyorum. Film çekimi için buradayým.
Yavuz Özkan ve Tarýk Akan'la, ilk oynadýðým film "Katýrcýlar"ýn hemen ardýndan 1988'de "Yaðmur Kaçaklarý" filminde çalýþmýþtýk. Tarýk ile ikinci kez buluþtuðum film, "Taþlarýn Sýrrý" dizisi olup, bu kez "Hayal Kurma Dersleri" isimli Yavuz Özkan projesinde bir aradayýz. Serap Aksoy, Mehmet Günsür, Pelin Batu, Kayra Þenocak'lý kadromuzun güçlü bir kadro olduðu kanaatindeyim(deyiz).
***
Sapanca'da yaðmur var. Yaðmurda film çekmek zor. Güneþ gözünü açtýkça dýþ çekimler, kapadýkça iç mekân çekimleri yapýlýyor. Ortalýk yemyeþil. Kuþlar filan cývýldýyor. Bu son derece doðal tabloyu tamamlayan baþka bir þey daha var doðal olmayan: Doða felaketi sonucu artýk malžm bölgelerde görmeyi doðal saydýðýmýz çadýrlar...
Gündüz bir derece ama gece n'aparlar bu insanlar. Bir sürü insan sobasý, kaloriferi ya da þöminesiyle kýþa hazýr, kendini sýcak tutabilirken...
Sapanca'da saðlam, kalýnabilir bir otel varmýþ ama daha rahat edebilmem için, prodüksiyon, üç katlý bir evde misafir olarak kalabilir miyim diye teklifte bulundu. "Kalýrým" dedim. Evin karþýsýndaki boþ alanda Adapazarý'ndan gelenlerin kaldýðý çadýrkent var. Akþam olunca bende bir tedirginlik, benim için alýnan tedbirlerden utanma, özetle fena bir ruh hali peydah oluyor.
Onlar dýþarda, ben içerde konumumdan rahatsýzým. Buradaki varlýðýmýz onlara eðlence kaynaðý olup, hiç olmazsa dikkatlerini bir parça çeker, çaresizliklerini hafifletebilir miyiz diye düþününce, biraz daha iyi oluyorum.
***
Sapanca'nýn benim için önemi, küçüklüðümün bayramlarýnda Ýstanbul'dan Adapazarý'na giderken oraya ne kadar yaklaþtýðýmýzýn kerteriz noktasý oluþuydu. Kara trenle giderken, istasyonlarý bir bir sayardým. Sapanca, Arifiye, Adapazarý... Gelsin kuzenler, çýksýn oyuncaklar... El öpenlerimiz çok olsun (önce bir büyüyelim de). Cebe indimiydi paralar, oh! En zengin bayram çocuklarý biziz. Para yoksa, mendil de kabul ederiz!..
Keþke geri dönse çocukluðumuz. Keþke "deprem" isimli film geri sarýlsa, Adapazarý eskisi gibi sapasaðlam durduðu yerde dursa.
Yaþamý sana getirdikleri ile kabullenmek, onu yaþamaktan daha zor... Kimin aklýna gelirdi ki...
***
Çekimlerden fýrsat bulup da Adapazarý'na gidemedim. Dayanamayacaðýmý biliyorum. Kuzenlerimle geçirdiðim o pervasýz küçüklüðümden bana anýlar kaldý. Onlarýn ara sýra saðlýk haberlerini alýnca seviniyorum. Suphi, Serdar ve Seniha, Yasemin, Sema, Suna, Selma, Nazif ve Merve Sefa evlenip, çocuða karýþtýlar.
Bizim Merve Sefa erkekti. Adaþý Merve Sefa'yý, Kavakçý soyadý ile tanýyoruz. Bizim Merve Sefa'nýn meþhur olaný ile tek benzerliði taassup sahibi oluþuydu. Yoksa onun kadar inatçý olmadýðýný gayet iyi hatýrlýyorum.
Küçükken rahmetli dedeme sormuþtum, "Niye kýz ve erkek adýný beraber verdiler küçük kuzene?" diye. O da bana "Kâbe'deki iki kutsal tepenin adýdýr da ondan. Sen ne meraklýsýn öyle," demiþti, hiç unutmam.
***
Nerden nereye, neler hatýrladým bak... Film, çadýrkent, küçüklük anýlarý derken, lafý döndürüp, dolaþtýrýp, oynamaya niyetli olmayan gelinle olan benzerliðime getirecem sanýrým (yazýnýn köþeye sýðmasý babýnda). Oynamaya niyeti olmayan gelin "yerim dar" dermiþ, ben þakkada þukkada siz çalmadan oynamaya her dem hazýr gelin olarak, yazdýkça açýlýyorum, açýldýkça yazýyorum, bilmem dikkat ettiniz mi! Ama yer de bu kadar. Yerim dar deyip, izninizi rica ediciim. Ha unutmadan, ben de "vat iz diz" reklamýnda öðrencinin öðretmenine attýðý postayý hiç uygun bulmadým. Üç kuruþluk maaþlarýný namuslarýyla sayan öðretmenleri sayan bir reklam gibi gelmedi bana. Ayrýca saygý meslekler ötesi bir þey de olmalýdýr di mi? Bu konuyla ilgili deðerli fikirlerimi (!) merak ederseniz diye yazdým...
