Komşuluğun önemi

BİRKAÇ gün izin yaptım. Bu arada, depremin sarsıp yıkıma yolaçtığı Yalova'daki bir dosta "Geçmiş olsun"ziyaretinde bulunduk. Onun evinde hasar yoktu, ama sevdiği bir çok insan ya hayatını kaybetmiş, ya da yaralanmıştı. Bu bakımdan son derece üzüntülüydü. Bu dostun üzüntüsünü paylaştık.

ONUNLA birlikte Yalova ve Çiftlikköy'deki bazı çadırkentleri ziyaret ettik. Buralardaki çileli hayat yüreğimizi sızlattı. Kızılay çadırlarının köhne ve delik deşik halini gözlerimizle gördük. Maalesef depremzedelerin büyük çoğunluğu, yağmur altında bu paçavralara sığınmak zorunda. Özellikle küçük çocuklar yağıştan ve geceleri amansızlaşan soğuktan etkileniyor; hastalanıyor.

DİKKATİMİZİ çeken bir nokta bizi hem duygulandırdı, hem de öğretici oldu. Yalova ve Çiftlikköy'deki çadırkentlerde barınan depremzedeler, genellikle birbirlerini tanıyor. Anadolu'nun güzel bir geleneği olan "komşuluk ilişkileri" onların arasında kopmamış, hala yaşıyor. Yoğun bir yardımlaşma ve dayanışma içerisindeler. Birinin bir hastası olsa diğerleri tüm olanaklarıyla onun yardımına koşuyor. Kimin başı sıkışsa komşusunu yanında görüyor. Herkes elinde avucunda ne varsa, zora düşmüş komşusuna sunuyor. Bu ilişki, deprem bölgelerinde son zamanlarda artan yağma, çapul ve hırsızlık girişimlerine karşı da esaslı bir sigorta niteliği taşıyor; herkes birbirini tanıdığı için, kötü niyetli yabancılar depremzedelerin arasına karışamıyor. Spontane bir "komşulararası alarm sistemi" devreye giriyor, yabancı bertaraf ediliyor.

BİR bölümü depremde yıkılan İstanbul'daki eksiklik, işte bu "komşuluk ilişkisi".. Komşuları birbirine yabancılaştıran "büyük kent ve apartman yaşamı", doğal felaket anlarında öyle sanıyorum, önemli ve vahim bir "dezavantaj" olarak karşımıza çıkıyor.

İSTANBULLULAR'a tüm uzmanlar, "depremle birarada yaşamayı öğrenme" uyarısı yapıyor. Bu bağlamda, "komşuluk ilişkilerini geliştirmeyi öğrenme"nin son derece ivedi ve hayati önemi de, kendisini gösteriyor.