Kısa zamanda kendilerine gelmelerini beklemek de yanlış olur. Eğer bir kadın, depremde iki yavrusunu, kızkardeşini ve onun iki çocuğunu kaybetmişse onun sağlıklı olmasını bekleyebilir miyiz?
Veya annesini, babasını, kerdeşlerini yitirmiş 16 yaşındaki genç bir kızın? Veya tüm yakınlarını enkaz altında bırakmış ve bundan böyle uzak akrabalarının birinde yaşamını sürdürecek altı yaşındaki bir çocuğun? Erkekler daha metin olur derler. Ama karısını, kızını, oğlunu, annesini, babasını bir gecede kaybeden hangi erkek geleceğe umutla bakabilir?
Evet, hayat devam ediyor, edecek, onlar da yaşamlarını sürdürecek ama...
Depremi yaşayıp da evleri ve sevdikleri ile birlikte hayatta kalanlar da sağlam değil. Onlar da depremzedelere baktıkça, acılarının ve cefalarının gün ve gün arttığını gördükçe daha da kötüleşiyorlar. Hem onlara üzülüyorlar hem onların yaşadıklarının kendilerinin başına gelmesinden endişe duyuyorlar.
Kısacası nüfusun büyük bir çoğunluğu deprem fobisi ile yaşıyor.
Tanıdığım birçok insan panik içinde. Eve giremiyor, evinde uyuyamıyor, en ufak bir sallantıda yerinden fırlıyor. Üstelik bu korkuları azalacağına giderek büyüyor. Yakında yeni bir deprem olacakmış söylentileri, daha da artırıyor endişeleri.
Bu yüzden çoluk-çocuk, kadın-erkek herkes depresyonda.
Bu durumda bir uzmandan yardım almaktan kaçınmamak gerekiyor. Eğer kendinizi gerçekten kötü hissediyorsanız veya yakınlarınızda endişeli bir durum gözlüyorsanız, çocuğunuzda fobiler oluşmaya başladıysa en iyisi bir uzmana görünmek. Kimbilir belki bu deprem psikolog ve psikiyatra gitme fobimizi de ortadan kaldırır. Psikoloğa giden herkesin deli olmadığına kanaat getiririz.
Zaten uzmanlar da depresyonun mutlaka tedavi edilmesi gerektiğini söylüyorlar. Depresyona giren bir beynin, duygu kontrolü yapmakta zorlanacağını, karar verme güçlükleri yaşayacağını belirtiyorlar. Eğer depresyonlu bir insan tedavi edilmezse, o insanın ülser veya kanser veya başka bir hastalıkla karşılaşacağını söylüyorlar.
Psikiyatrist Nusret Kaya'dan bir alıntıyla durumu netleştirelim: "Sadece eve girmekten korkuyorsak bu hayatı koruma içgüdüsüyle ilgilidir ama baktık ki artık her şey bizi ürkütmeye başlamış, eve gittiğimiz zaman gözlerimiz tavandaki lambaya takılı yatıyoruz veya hiç yatamıyoruz, bu artık ufak çapta bir depresyondur. Ve mutlaka tedavi edilmelidir."
e-mail: sguler@sabah.com.tr
