|
|
Aylanur simge oldu
Bu af tarihe "Aylanur Affı" olarak geçecek. çünkü affı gündeme, onun dramı getirmişti. Şimdi tam 58 bin mahkum Aylanur'a duacı...HER ŞEY, SABAH'ta yayınlanan bir haberle başladı...
Namus cinayetinden 27 yıla mahkum olan 3 çocuk annesi Emine Karagüzel, cezaevine girdiğinde hamileydi. Aylanur, Trabzon Kapalı Cezaevi'nde doğdu, yürüdü, konuştu... Kapılar açılıyor, havalandırmaya çıkılıyor, yukarıda gökyüzü, belki güneş, belki yağmur, belki uçan kuşlar... Sonra içeri giriliyor, kapılar kapanıyor, Aylanur annesinin koynunda, ranzaya kıvrılıyor...
Dönemin Devlet Bakanı (bugünkü Adalet Bakanı) Hikmet Sami Türk'ün eşi Fatma Türk, cezaevini ziyaret ediyor ve Aylanur'la ilgileniyor... SABAH da Aylanur'un dünyasını sütunlarına taşıyor.
Fatma Türk'ün girişimiyle Adalet Bakanlığı ve Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü arasında protokol yapılıyor ve Aylanur'a sınırlı bir özgürlük doğuyor. Cezaevi servisiyle kreşe gidip geliyor. Haftanın beş günü, sabah çıkıyor, akşam dörtbuçukta dönüyor...
"Her erkek baba"
Aylanur'un kreşteki öğretmeni Aynil Uçak, anlatıyor:
"Aylanur erkek mahkumları baba biliyor. Kreşe geldiği ilk günlerde çok ağladı. Yemek yemedi. Büyük insanlar gibi çevresini sürekli dalgın dalgın süzerdi. Şimdi bize ve arkadaşlarına alıştı. Emsallerinden çok akıllı. Annesi hapishanede yaşadığı sorunları her gün mektupla bize bildiriyor. Biz de kreşte kaldığı saatler içindeki davranışlarını mektupla annesine bildiriyoruz."
Aylanur'un "dünyası" SABAH'tan ülkeye yansıyınca, herkes gibi Rahşan Ecevit de etkileniyor ve "kader mahkumları için genel af" öneriyor. Yasa taslağı hazırlanıyor ama araya seçimler giriyor... Seçim yapılıyor, hükümet değişiyor ama Rahşan Hanım ne Aylanur'u ne de af önerisini unutuyor. Af tasarısını hazırlamak da Aylanur'la ilk ilgilenen Fatma Hanım'ın eşi, bugünkü Adalet Bakanı Hikmet Sami Türk'e kısmet oluyor. Ve af nihayet çıkıyor, Aylanur da özgürlüğün simgesi oluyor.
"Aylanur'a borçluyuz"
Aylanur'un annesi Emine Karagüzel, "Bir anne olarak çocuğumu cezaevinde doğurmak, büyütmek istemezdim. Her çocuk gibi onun da koşup oynamasını, çocukluğunu yaşamasını isterdim. Ama olmadı. Kader" diyor...
İyi halleri görüldüğü için adliye binalarında çalışarak cezalarını dolduran kader mahkumları, Aylanur'a "gözbebekleri gibi" bakıyor. Aylanur için "Özgürlüğümüzü ona borçluyuz. Onu hiç unutmayacağız..." diyorlar.
|
Copyright © 1999, MERKEZ GAZETE DERGİ BASIM YAYINCILIK SANAYİ VE TİCARET A.Ş. - Tüm hakları saklıdır
|