Rusya krizi yıktı
Trabzon İhracatçıları Birliği Genel Sekreteri İdris Çevik, Doğu Karadeniz Bölgesi'nden yapılan ihracatın büyük bölümünün Doğu Bloğu ülkelerine gerçekleştirildiğini kaydederek, halen krizin etkisi altında bulunan Rusya Federasyonu, Bağımsız Devletler Topluluğu ülkeleri ile Türk Cumhuriyetleri'nin bölge için potansiyel pazar konumlarını hiçbir zaman kaybetmeyeceklerini belirtti.

Öte yandan MKEK'nin yerli silah alımını durdurması üzerine Karadenizli silah üreticileri sessizliklerini bozarak kararı eleştirdiler.

Yetkililer, bu yüzden TİSAŞ'ta 112 kişinin işine son vermek zorunda kaldıklarını söyledi.

Kapanan fabrikalar
Ekonomik kriz, büyük umutlarla kurulan Trabzon Organize Sanayi Bölgesi'ni vurdu. Pazar daralması nedeniyle 40 fabrika üretim kapasitesini düşürürken, 4 fabrikada işletmeyi durdurdu. 15 fabrika ise işletme sermayesi bulunmadığı için çalıştırılamıyor.

Bölgede faaliyet gösteren 5 un fabrikasından biri Trabzon'daki Elif Un Fabrikası. Elif Un Fabrikası'nın genel danışmanlığı görevini yürüten Hayrettin Kurbetli, gelinen noktanın son bir yıl içinde uygulanan ekonomik politikaların ve yanlış vergi yasasının bir sonucu olduğunu vurguladı. Elif Un Fabrikası'nın 1997 yılı sonundan itibaren banka kredisi kullanmak zorunda kaldığını belirten Kurbetli, "Bu yılın başlarında banka kredileri yüzde 140'ların üzerine çıktı. Ekonominin iyiye gitmediğini gören bankalar, kredi olarak verdikleri anaparayı dahi geri istediler.Bu durum banka kredisiyle çalışan tüm firmaların sonu oldu" dedi.

Şu an fabrikanın İş Bankası tarafından ipotekli olduğunu belirten Kurbetli, piyasadaki itibarlarını kaybettiklerini, fabrikaya yeni ortaklar bularak üretimi yeniden canlandırmanın yollarını aradıklarını söyledi.

Trabzon Giyim Sanayii: Fabrikada 80 kişi çalışıyordu. Ekonomik krizden dolayı bir ay önce kapandı.

Köksallar Tekstil: Fabrikada 30 işçi çalışıyor. Rusya'daki kriziyle batma noktasında.

Trabzon Çimento üretim kapasitesinin yarıya düşürüldüğü bu fabrikada çalışan 120 kişiden 60'ı işten çakarıldı.

Sümela'nın onarımı için 50 milyon gönderildi

İstanbul, İzmir, Antalya başta olmak üzere inanç turizminden pay almak isteyen illerde hummalı bir çalışma sürüyor.

Oysa inanç turizmi merkezlerinden biri seçilen Trabzon'da büyük bir hareketsizlik, isteksizlik gözleniyor. Dünyanın en kayda değer tarihsel mekanlarından olan

Sümela Manastırı'nın onarımının tamamlanması için 5 trilyon lira gerekiyor. Oysa gönderilen ödenek sadece 50 milyon lira. Bu tarihi fırsat kaynak yokluğunun kurbanı oluyor.

150 fabrika kapandı
Türkiye dünyada çay üreten ülkeler arasında 5. sırada yer alıyor. Çay sektöründe hem üretici, hem de sanayici bazında üretim-tüketim dengesizliklerinden dolayı ciddi sıkıntılar yaşanıyor. Her yıl yaklaşık 190 bin ton kuru çay üretimi yapılırken bunun ancak 140 bin tonu tüketilebiliyor. Üretilen çay, tüketilenden yaklaşık 50 ton fazla oluyor. Buna bir de menşei belli olmayan kaçak çaylar ekleniyor. Bu durumun önüne geçilmemesi halinde üretici çayını satamaz duruma gelecek. Bu durum çay üreticisi ve çay sanayine vurulan en büyük darbe olarak gösteriliyor.

Kaçak çaya önlem şart
Çeşitli yollarla Türkiye'ye giren kaçak çaylar Türk çayına büyük zarar veriyor. Gerekli önlemlerin alınmaması halinde çay sektörünün çok daha ciddi sıkıntılar içine gireceği yetkili makamlar tarafından belirtiliyor. Dünya çay üretimiyle kıyasıya bir rekabetin sürdüğü Türkiye'de 50 bin ton olan tüketim fazlası çayın ihraç edilmesi gerekiyor. Geçen yıl üretilen 200 bin ton civarındaki kuru çayın 150 bin tonluk bölümü iç piyasada tüketildi. Kalan 50 bin tonluk kısmın ise ihraç yolları araştırılıyor. Ancak iş hiç de kolay değil. Çünkü dünyanın belli başlı çay üreticileri arasında kıyasıya bir rekabet var. Türk çayı bu ülkelerdeki çaya göre daha pahalıya maloluyor. Yani Türk çayı hem daha ucuz olan rakiplerine karşı rekabet edebilmek zorunda, hem de kalite açısından sorunlarını çözebilmek durumunda.

Bölgede 350'si özel sektöre, 45'i de ÇAY-KUR'a ait toplam 395 çay fabrika bulunuyor. Özel sektöre ait 350 irili ufaklı fabrikadan yanlızca 50 tanesi tam kapasiteyle faaliyet gösteriyor. Geri kalan 300 fabrikanın yarısı tamamen üretimi durdurdu. Geri kalanı ise kapasitesinin altında faaliyet gösteriyor.

Özel çay fabrikalarının kapanmasından dolayı bu sektörde çalışan yaklaşık 15 bin kişi işsiz kalmış durumda. Kapasitesini düşüren fabrikalar da işçisine 2 aylık ücretsiz zorunlu izin kullandırıyor.

İhracatçı firma sayısı 1998 yılında 33 iken 1999'da bu sayı 19 a geriledi. İhracat girdisi 1998'de 3 milyon 332 bin dolar olarak gerçekleşirken,bu yılın ilk 6 ayında bu rakam 1 milyon 50 bin dolar olarak gerçekleşti. Krizden etkilenen fabrikalar ve faaliyet alanları

Artvin Orüs Liflevha Fabrikası: Özelleştirmeden dolayı İl Özel İdaresi'ne satıldı. Kontraplak üreten bu fabrikada 100'ün üzerinde personel çalışıyordu. Şu an bakımda olduğu için faaliyet göstermiyor.

Borçka Kereste Fabrikası: 50'nin üzerinde personeli bulunan fabrika ekonomik nedenlerden dolayı kapalı .

KALKINMADA birinci derecede öncelikli iller kapsamına alınan Giresun buna rağmen sanayi alanında gerekli atılımı yapamadı.

Sunta lami fabrikası: 150 işçi çalıştıran fabrika pazar bulamadığı için kapatmak zorunda kıldı.

Seka Kağıt Fabrikası: 82 bin 500 tonluk kapasitesye sahip fabrika, 72 bin tonluk bir üretime sahip. 395 işçi kodrosuna sahip fabrikada 278 personel çalışıyor.