Kopyalama icadından bize pek bir hayır yok..

Hayır gelmeyeceği gibi başımıza iş açmasından korkarım.. Bürokrasi bu işin tadını alırsa vatandaşın peşini bırakmaz.. "Nüfus cüzdan suretiydi, ikametgah kağıdıydı" derken, bir de üç nüsha genetik kopya istemeye kalkarlar..

Bir kopyalama edebiyatıdır gidiyor..

Elin gavuru genlerden aldığı bilmem neyi bir şeylerin içine tıkıyor.. Orada büyüyen embriyonu bir yerlere taşıyıp, Allah yapısı cümle mahlukatın suretini çıkarıyor..

Bizim yazar esnafı da bu muhabbete gönüllü takıldı.. Hükümet mevzusundan bunaldıkça "Gavurda kopyalama metodları.." başlıklı bilimsel makaleler yazıp günü kurtarıyorlar..

İşin suyu çıktı.. İnadına bu olayı yazmayacağım.. Çünkü medya leşkerleri o kadar ucuz fantaziler üretti ki konuya maydanoz olup, yazdıklarının üzerine tüy dikmeye hiç niyetim yok..

Yok efendim insanın kopyası olsa iyi olurmuş.. Biri evde karısını oyalarken öbürü çapkınlığa gidermiş..

Ne diyeyim ben size..

***

Necip milletimizin bu işlere fazla merakı yoktur.. Dünyadaki bilimsel gelişmeleri öyle sıcağı sıcağına takip etmez.. Etmeye kalksa kendine bir faydası olmayacağını sezer. Bir de "Bu kantarın bu sikleti çekmeyeceğini" bildiğinden bu işlere uzak durur..

Lakin medyanın içinde yuvalanmış bir "batı taklitçisi" meslektaş gurubu var ki ahaliyi katiyen rahat bırakmaz.. Yabancı lisan bildiklerinden, elin mecmualarında akla mugayir ne varsa, bir gayretle tercüme edip haber niyetine yayınlarlar..

Maksat kamuya hizmet değil, kendini tatmin..

Ahalinin hem okuma yazması kıt hem de okuduğunu anlamıyor ya! Bunlar verdikleri tuhaf haberlerle ille de kendi farklılıklarını ortaya koyacaklar.. O genetikli menetikli haberlerin arkasında "Sizin aklınız ancak Sayısal Loto'yu takibe erer.. Bereket memlekette bizim gibi seçkinler var da olan bitenden haberiniz oluyor.." ifadesi yatıyor..

Onların zorlatması sayesinde, genetik kopyalama işine de bilip bilmeden daldık..

Teneke çalıyorduk..
Bizim milletin sinirleri "bilimsel gelişmeyi" kaldırmaz.. Aya ayak basıldığı günü hatırlıyorum.. Türkiye'nin yarısı sokaklara dökülmüştü..

Elinde avcı ruhsatı bulunduğu için çiftesi olanlar, gecenin bir vakti "Aydedemiz"e kurşun sıkıp dururlardı.. O çiftelerin menzili yetseydi aya ayak basan astronotları oracıkta telef edeceklerdi..

Çiftesi olmayan veya olup da kurşuna güç yetiremeyen de boş Vita tenekelerini çalarak eyleme katkıda bulunmuştu..

O vakitler milletimizin niye dellendiğine bir türlü akıl erdirememiştim.. Aya gidildiğine niye inanmadıklarına da..

Delikanlılığımızda yaşlılar bizi bir tür akıl imtihanından geçirirdi.. "Söyle bakalım" derlerdi.. "Amerikalılar aya gitti mi?"

Şaşırıp da "Hee gittiler.." dedin miydi yandın. O saat senin kafadan gayri müsellah olduğuna hükmedip, Allah şifa versin diye dua ederlerdi..

Bu tür soruların doğru cevabı "Hiç gidebilirler mi emmi.. Kimin haddine göğü delip oralara gitmek.." olduğundan "Maaşallah" deyip, suratına dua üfürürlerdi..

***

Allahtan işin püf noktasını çabuk kaptım da aksakallıların gözünde "budala" damgasını yemekten kurtuldum.. Alçakça bir riyakarlıkla "Aya gidilemez.. Amerika hristiyanlık propogandası yapıyor.." diyerek yaşlıların yanında saf tuttum..

Kimse de yadırgamadı.. Zaten benim taa o günlerden "bir fikre sap olamayacağım" belliydi.. Uyguladığım bu riyakar politika sayesinde iki Eurovizion'da birinci olacak kadar puan topladım.. O sayede özel gazetecilik mektebine girebildim..

Bilimsel açıdan en büyük zaferim ise babamın açıklamakta zorlandığı bir konuda söz alıp dinleyenleri tatmin etmemdir..

Teknik bir açıklama..
Ramazan günüydü.. İftar soframızda şehrin ileri gelenleri misafir olarak bulunuyordu.. Babam Dr. Abdullah Duman edebiyat, tarih ve felsefe kadar astronomiye de meraklıdır..

Kepler kanunundan tutun da uzaydaki galaksilerin "ışık hızıyla ölçülen" ebatlarına kadar her şeyi bilir.. İnsanoğlu'nun aya ayak basmasına öyle seviniyor ki sanki projede bizzat çalışmış gibi..

Hani anam müsade etse, evdeki boş teneke ve portakal sandıklarından bir füze yapıp kendisi de arkalarından seyirtecek..

O günlerin coşkusu içinde sofradaki misafirlere "insanoğlunun aya gitmesinin ne büyük bir adım olduğunu" keyifle anlatıyordu..

Ay ile dünya arasındaki yer çekimi farkından tutun da roketin dünyaya dönerken atmosfere kaç derecelik bir açıyla girmesi gerektiğine kadar her türlü detayı veriyordu..

Sofranın baş köşesinde oturan hatırlı misafirimiz bunları anlarmış gibi dinledikten sonra babama "Peki doktor bey, aya nereden girdiler.." diye soruyordu..

"Girme kavramına" takılan babam konuyu bilimsel alana çektikçe misafirin de aklı karışıyordu.. Bir ara misafirin anlayışsızlığından yıldı, bu coşkuyu paylaşacak birilerini bulamadığı için buruklaştı..

İşte orada sözü ben aldım.. Masada duran portakallardan birini alıp misafire gösterdim.. "Bakın" dedim.. "Bu portakal ay gibi yuvarlak.. Değil mi?"

Bütün gözler üzerime dönmüştü.. Misafir portakalın yuvarlaklığı ile ayın yuvarlaklığı arasındaki benzerliği başını sallayarak onaylayınca son hamleyi yaptım.. Elimdeki portakalın arka tarafını parmağımla işaret edip;

- İşte kapısı burada.. Arkada kaldığından göremiyorsunuz.. Gavurlar bu kapıdan içeri girdi..

Misafir anlamıştı. Bir elinin dışını öbür elinin içine vurup "Zere.." dedi.. "Kapı nerde diye merak ediyordum.."

***

O masanın etrafında aya gitmeyi tartışanların çoğu hayatta.. Aya gidildiğinde teneke çalıp, kurşun sıkanlar da..

İşte bu yüzden genetik kopyalamanın sonuçlarını değil de insanımızın olayı nasıl anladığını daha çok merak ediyorum..