PERŞEMBE 30 TEMMUZ 1998
MEHMET ÖZIŞIK (SHA)
Yıl 1970... Zeki Cilvez, Kars'ın Digor ilçesinde eşi ve 3 çocuğuyla yaşıyordu. Karısıyla ilgili dedikodular vardı. Kafası kızdı. Karısını satırla doğradı. Sonra sıra onu dehşet içinde izleyen çocuklarına geldi. Üç talihsiz çocuk ise babalarının acımasızca sapladığı bıçak darbeleriyle delik deşik olarak can verdiler. Her şey birkaç dakika içinde olup bitti. Namusunu temizlemişti.
Polise teslim oldu. Hiçbir şeyi inkar etmedi. Ölüm cezası ile yargılandı. Müebbet hapse mahkum edildi. İmdadına, dönemin başbakanı olan CHP lideri Bülent Ecevit'in gündeme getirdiği "genel af" yetişti.
Yalnızca 4 yıl yattığı cezaevinden elini kolunu sallayarak çıktı. Ancak, yaşadığı köyün sakinleri onu istemiyordu artık. Aralarında bir caninin dolaşmasından rahatsız oluyorlardı. Gitmeye, köyden ayrılmaya zorladılar onu. Kars'ın bir başka ilçesinde, başka bir köyünde kendine yeni bir yaşam kurdu.
İkinci eşi Fevziye Civlez idi. İki çocukları oldu. Sonra tutunamadılar oralarda. Çocuklarını da alıp İstanbul'un yolunu tuttular.
1991 yılıydı. Pendik Kurtköy'de bir gecekonduda başladı yeni yaşamları. Zeki Civlez bir inşaatta bekçilik yapıyordu. Evlerine yakındı inşaat. Bazen öğle yemeklerini eşi Fevziye getiriyordu. Bazen de o inşaatta çalışan gençlerden birini evine gönderiyordu. Öteberi getirsin diye.
Tam 2 yıl geçmişti aradan. İnşaatta çalışan amca çocukları 22 yaşındaki Cemal ve 21 yaşındaki Burhanettin Taşkıran ile 29 yaşındaki Ferzender Varlı da Digorlu'ydu. Civlez'e "dayı" diye hitap ediyorlardı. "Büyüktür" deyip saygı gösteriyorlardı. İyice içli-dışlı olmuşlardı. Zeki Civlez bir gece gençleri evine, çay içmeye çağırdı. Gece boyunca sohbet edildi, çaylar içildi.
Ertesi gün Civlez büyük bir öfkeyle dikildi hemşerilerinin karşısına; "Siz benim karıma asılıyorsunuz" diye bağırdı. Gençler Zeki Civlez'i sakinleştirmeye çalıştılar. "Böyle şey olur mu. Fevziye Abla bizim ablamız, yengemiz. Yan gözle bile bakmayız" dediler. İkna olmuş göründü yaşlı adam. Hırsla ayrıldı gençlerin yanından.
Öfkesi dinmemişti. Mutlaka yalan söylüyorlardı. Saatlerce düşündü. Planladı. Namusu için hem karısını hem de kanından canından olan çocuklarını öldürmüştü. Şimdi niye öldürmesindi ki.
Karanlık çökmeye başladığında tüfeğini eline alıp sessizce ayrıldı evden. 2-3 dakikada vardı inşaata. İnşaatta kalan Cemal, Burhanettin ve Ferzender aniden açılan kapıyla irkildiler. Zeki Civlez ölüm kusmaya başladığında bir tek Burhanettin can havliyle dışarı atabildi kendini. Diğerleri hemen oracıkta can verdiler. Civlez ise hepsini öldürmeye kararlıydı. Burhanettin'in peşinden koşup onu da kapıda kıstırdı. Onu da cansız yere serdi.
Sonra kimseye görünmeden oradan ayrıldı. Üstünü başına temizledi. Doğruca jandarmaya gitti. "Bizim inşaatta çalışan çocukları öldürmüşler. Bir adamın kaçtığını gördüm" dedi. Jandarma hemen koştu olay yerine. Üç genç yapılacak bir şey yoktu artık.
Soruşturma başlatıldı. Zeki Civlez de bir kenarda çalışmaları izliyordu. Sonra bir astsubay açık renk spor ayakkabılarındaki damlacıkları farketti. Tam göremiyordu ama şüphelenmişti. Zeki Civlez'e yanaşıp, "Gel biraz oturalım" dedi. 5-10 dakika sonra emindi artık. Civlez'e "Ben şimdi geliyorum" deyip komutanının yanına koştu. "Katili buldum" dedi. Civlez'in ayakkabısında iki damla kan vardı. Gerekli incelemeler yapıldıktan sonra bu kanın gençlere ait olduğu belirlendi.
Sonra Civlez sorguya alındı. Bir kez daha her şeyi itiraf etmişti Civlez. Yine namusu için yaptığını söylüyordu. Tutuklanıp cezaevine gönderildi. Yargılaması 5 yıldan bu yana sürüyor.
Ve şimdi bir kez daha onun için tünelin ucunda ışık göründü. Karısını ve üç çocuğunu öldürdükten sonra gelen afla özgürlüğüne kavuşan Zeki Civlez, bir kez daha affın yolunu gözlüyor şimdi. Genel af bir kez daha çıkarsa o bir kez daha serbest kalacak.