Her gün aynı sahne: Kreşten hapishaneye

Aylanur, kreşe gidiyor. Diğer çocuklar gibi. Ama Aylanur kreşten evine dönemiyor. Çünkü o bir mahkum çocuğu. O gündemi değiştirdi. Genel af tartışmaları onun dramıyla başladı.

ORHAN ÇAVUŞOĞLU (SHA)

Saat 18.00. Trabzon Fatih Mahallesi'ndeki İlkadım Kreşi. Kapıda olağan bir kalabalık göze çarpıyor. Özel otomobilleriyle gelmiş anne babalar kreşte kalan çocuklarını almak için kreşin kapısında toplanmışlar. Minik yavrular anneleri tarafından sevgiyle kucaklanarak kreşten alınıp evlerine götürülüyorlar.

Aynı saatlerde kreşin kapısına bir cezaevi nakil aracı yanaşıyor. İçinden resmi giysili infaz koruma memuru Filiz Hanım iniyor. O, kreşe diğer anneler gibi kendi çocuğunu almak için gelmiyor. Onun geliş nedeni 2 yaşındaki Aylanur.

Filiz Hanım koşar adımlarla giriyor kreşten içeriye. Sevgiyle kucaklıyor Aylanur'u. Tıpkı diğer anneler gibi. Kendi çocuğu gibi sarıyor minik bedeni. Yine bir koşu cezaevi nakil aracına. Diğer çocuklar anne kucağında evlerine, minik Aylanur ise infaz memuruyla birlikte cezaevine.

Aylanur. Türkiye onu cezaevinde doğup, büyüyen çocuk olarak tanıdı. Onu ilk önce Devlet Bakanı Hikmet Sami Türk'ün eşi Fatoş Türk fark etti. Fatoş Hanım dört duvar arasında büyüyen minik kızın hiç değilse gündüzleri bir kreşe verilmesini sağladı. Ardından, onun dramını SABAH'ta okuyan Rahşan Ecevit, bütün mahkumları kapsayacak bir af önerisini gündeme getirdi.

Onun annesi mahkum

Aylanur ile birlikte kreşte yaklaşık 40 tane çocuk kalıyor. Bütün çocukları sabahları anne ya da babaları kreşe getirip, akşamları da götürüyorlar. Aylanur'un annesi cezaevinde. O da diğer çocuklar gibi her sabah saat 08.00'de kreşin yolunu tutuyor. Akşam saat 18.00'de ise cezaevine annesinin yanına geri dönüyor. Bütün çocukları anne babalar kucaklıyor. Onu ise infaz koruma memuru.

Kreş ile cezaevi arasındaki uzaklık yaklaşık 4 kilometre. Aylanur, her sabah cezaevi nakil aracıyla, infaz koruma memuru nezaretinde kreşin yolunu tutuyor. Dört duvar arasında büyümesin, akranlarıyla oynasın, onlarla kaynaşsın, gün yüzü görsün diye.

Aylanur, arkadaşları annelerinin kucağında evlerinin yolunu tutarken, her akşam yine cezaevi nakil aracıyla ve yine infaz koruma memuru nezaretinde cezaevine dönüyor. Anne kucağından, anne sevgisinden mahrum kalmasın diye. Annesi 27 yıla mahkum olsa bile.